“ତମସୋ ମା ଜ୍ୟୋତିର୍ଗମୟ”
ବୋଲଗଡ଼,୮/୧୧ (ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ପ୍ରଧାନ) :ଆମେ ଯେଉଁ ଆଲୋକର ସନ୍ଧାନରେ ସାରା ଜୀବନ ଅନ୍ଧାର ଗଳିରେ ଧାଇଁ ଚାଲିଛେ, ସେ ଆଲୋକ କେବେବି ଆମ ବାହାରେ ନଥିଲା। ସେ ଆଲୋକ ଆମ ଭିତରେ ଥିଲା, ଆମ ଅନ୍ତରାତ୍ମାର ଗଭୀର ଗର୍ଭରେ ସୁପ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଜଳୁଥିଲା।
କିନ୍ତୁ ଆମେ ଭୁଲିଗଲୁ। ଜୀବନର ବ୍ୟସ୍ତତା, ପଦ-ପ୍ରତିଷ୍ଠାର ମୋହ, ଅଧିକ ପାଇବାର ଅନ୍ଧ ଦୌଡ଼ରେ ଆମେ ନିଜ ଭିତରକୁ ଫେରି ଚାହିଁବାକୁ ସମୟ ପାଇଲୁ ନାହିଁ। ବାହାର ଦୁନିଆର ଝଲସା ଆଲୋକରେ ଆମ ଆଖି ଏତେ ଝଲସି ଗଲା ଯେ, ଭିତରର ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଦୀପଟିକୁ ଆମେ ଦେଖିପାରିଲୁ ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ମନ ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ଅହଂକାରର ମେଘ ହଟିଯାଏ, ହୃଦୟ ନିର୍ମଳ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ସେହି ସୁପ୍ତ ଆଲୋକ ଧୀରେ ଧୀରେ ଜାଗ୍ରତ ହୁଏ। ସେ ଆଲୋକ ଆମ ଚିନ୍ତାରେ ପ୍ରଜ୍ଞା ହୋଇ, ବାଣୀରେ ଅମୃତ ହୋଇ, କର୍ମରେ କରୁଣା ହୋଇ ଝରିପଡେ। ସେତେବେଳେ ଆମେ ଆଉ ସୁଖ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁନା, ଆମେ ନିଜେ ସୁଖର ଉତ୍ସ ହୋଇଯାଉ। ଦୀପାବଳି କେବଳ ମାଟି ଦୀପରେ ଘର ଅଗଣା ସଜାଇବାର ପର୍ବ ନୁହେଁ। ଦୀପାବଳି ହେଉଛି ନିଜ ଭିତରର ଅନ୍ଧାରକୁ ଚିହ୍ନିବାର ପର୍ବ। କ୍ରୋଧ, ଈର୍ଷା, ଦ୍ୱେଷ, ଲୋଭ – ଏହି ଅନ୍ଧକାର ହିଁ ଆମକୁ ତମସାଚ୍ଛନ୍ନ କରି ରଖିଛି। ଗୋଟିଏ ମାଟି ଦୀପ ହଜାର ବର୍ଷର ଅନ୍ଧାରକୁ ଦୂର କରିପାରେ, ସେମିତି ଗୋଟିଏ ସଚେତନତାର ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଆମ ଜୀବନର ସମସ୍ତ କଳୁଷକୁ ଧୋଇ ଦେଇପାରେ। ଆସନ୍ତୁ, ଏହି ଦୀପାବଳିରେ ଆମେ କେବଳ ବାହାରକୁ ନୁହେଁ, ଭିତରକୁ ମଧ୍ୟ ଆଲୋକିତ କରିବା। ମନରୁ ନକାରାତ୍ମକତାର ଅନ୍ଧାର ହଟାଇ ପ୍ରେମ, କ୍ଷମା, ଉଦାରତା ଓ ମାନବିକତାର ଅମ୍ଳାନ ଦୀପ ଜାଳିବା। କାରଣ ପ୍ରକୃତ ଆଲୋକ ସେ ନୁହେଁ ଯାହା କେବଳ ଚାରିପାଖକୁ ଆଲୋକିତ କରେ, ପ୍ରକୃତ ଆଲୋକ ସେ ଯାହା ନିଜେ ଜଳି ଅନ୍ୟକୁ ବାଟ ଦେଖାଏ।
